• nl
 

Op de Yoga Cruise in Turkije was ik weer even mijzelf

Op de Yoga Cruise in Turkije was ik weer even mijzelf

Sanne Noorman blogt…

Een strakblauwe hemel. De heldere, diepblauwe zee. Kabbelende golven gaan onder me door. Ik hoor het water zachtjes tegen de boot aan klotsen. Er staat een stevige wind. De zeilen trillen. Een koude rilling raast door mijn lichaam. Het bezorgt me kippenvel van top tot teen. Intens gelukkig en dankbaar ben ik. Hier in het prachtige Turkije, midden op zee. Van tevoren kreeg ik veelal de vraag: Turkije, Sanne? Nu? Maar geen enkel moment heb ik me bedreigd of onveilig gevoeld. Het tegenovergestelde is waar: ik voel me vrijer en relaxter dan in Nederland. 

Ik doe mijn oortjes in en luister naar Passenger, een nummer met voor mij een speciale betekenis. Uren kan ik er naar luisteren. Thuis val ik er vaak bij in slaap, en blijkbaar voel ik nu ook de behoefte me even af te zonderen van de gezelligheid op het dek. “Well you only need the light when it’s burning low. Only miss the sun when it starts to snow. Only know you love her when you let her go. Only know you’ve been high when you’re feeling low. Only hate the road when you’re missing home. Only know you love her when you let her go.” Mijn gedachten dwalen verder af.

Een week op een zeilboot. Ik vond het een partijtje spannend, hoor. Een week doorbrengen met acht, voor mij nog onbekende, dames. Mijn eerste keer alleen op reis. Misschien nog wel spannender. Ik kan prima alleen zijn, ben het wel gewend. Heerlijk vind ik het. Maar zeven dagen in een ander land zonder bekende gezichten om me heen, dat voelt ergens toch een beetje eng. Op zee ben je bovendien overgeleverd aan dat immense, grote oppervlakte water. En aan de wind.

Ik heb vroeger veel gezeild en voel me ontzettend prettig op het water. Het maakt me rustig. Ik kan alles even loslaten. Precies datzelfde gevoel ervaar ik nu weer. Alle negatieve energie gooi ik overboord. Ik laat het achter, hier, in de Middellandse zee. Het is goed zo. Ik ben thuis. De felle zon verwarmt niet alleen mijn lichaam, maar vooral ook mijn hart. Deze week brengt me alles wat ik op dit moment nodig heb. Regelmaat, rust, blijdschap en vertrouwen. Vertrouwen in anderen. Vertrouwen in mezelf.

En opeens rollen de tranen over mijn wangen

Ik doe mijn oortjes uit en luister naar de vogels. Ze klinken zo lekker vrolijk, zo vrij. Het valt ook de andere dames op. Mujdat, de kapitein, stuurt de boot in de stevige wind vakkundig naar een schilderachtig, stil baaitje. We gaan voor anker en besluiten een duik te nemen in het zoute zeewater. Een uur later worden we met de dingie naar de kade gebracht.

Twee keer per dag, ‘s ochtends vroeg en aan het einde van de middag, nemen we plaats op onze yogamat. Het is een hele overgang. Van de gezellige en soms ook serieuze gesprekken naar serene stilte. Van tijd voor mijn reisgenoten naar tijd voor mezelf. We nestelen ons op een krakende, houten steiger. Vissers op links.

Een poes, duidelijk op zoek naar aandacht, rechts van ons. Ze krijgt het, ik geef haar een aai over haar bol. Ze mag meegenieten, hier, met ons, tijdens de yogales op de steiger. Ik snap haar wel. Na een kwartier wegdromen in de kleermakerszit open ik langzaam mijn ogen. Het meer dan geweldige uitzicht inclusief ondergaande zon en de voor mij wat onrustige ochtend zorgen ervoor dat de tranen zachtjes over mijn wangen rollen. Mijn hoofd staat voor het eerst sinds tijden weer even “echt” stil. Een onbeschrijfelijk warm gevoel daalt over me neer.

Een reis om nooit te vergeten

Wat ben ik bevoorrecht dat ik hier ben. Dat ik dit mee mag maken. Deze bijzondere reis. De indrukwekkende boot. De lieve mannen, Caner en Musdat, die ervoor zorgen dat we ons veilig en geborgen voelen. Het overheerlijke Turkse eten dat iedere dag met aandacht en liefde voor ons bereid wordt. Mijn lieve reisgenoten. Sterke, stoere vrouwen waar ik veel bewondering voor heb. Vrouwen die me laten zijn wie ik ben. Me waarderen om wie ik ben. Vrouwen die daarom voor altijd een plekje hebben in mijn hart.

Wat ik deze week op de GanGan ervaar is met geen pen te beschrijven. Ik voel. Leef. Beleef! En het gaat allemaal vanzelf. Hoofd uit. Hart aan. Dit waardevolle inzicht neem ik, verpakt als een cadeautje voor mezelf, mee terug naar Nederland.

Tot volgend jaar!

Sanne (29) is een echte girlboss en woont in Horst. Op haar 24e startte zij online schoenenboetiek Uppark.nl en een jaar later kwam daar online-outlet-zusje Fooshz.com bij. Haar meisjesdroom werd pas echt werkelijkheid met de overname van dameskledingzaak Heerenstraat. Sanne is dolenthousiast, straight to the point, lacht veel, danst overal en always goes with her passions.